Van Melkenbeke’s Garage / Jan Mulder

The greatest pitch I’ve ever played football on, is Union’s Dudenpark in Brussels. On the far side of the antique wooden grandstand there was a sloping hill for the fans to stand on. The wood rose behind it. Trees, preferably very tall ones, add drama to the match. Sleet is very welcome, too. Unfortunately, there was no horse behind the fence of the Dudenpark during the Union-Anderlecht match. In Vlaamse Velden (Flemish Fields), Hans van der Meer’s slow television which offers me the beauty and comfort of lower league amateur football in these corona virus times, the horse is behind the boarding, advertising Van Melkenbeke’s garage. The animal follows the match for a while, walks on without being interested, stops at the sign for Vernailles Jewellery and casts a passing glance at what looks like an offensive.

It’s Sunday morning. Somewhere near Aalst, someone is being tackled. With a prolonged ‘ooooouch’ the victim falls down. ‘Daddy! Daddy!’ – a child shouts. The father lies struck down in the mud of the penalty area, which resembles a battlefield of the Great War. I’m enjoying this.

It’s bitterly cold. A tall, skinny man in shorts and lily-white socks manages an elegant heel flick.  You can see him thinking: ‘I’m approaching my absolute top form, soon I’ll be setting the offside trap.’

The horse turns its head. By now, there’s a sheep lying down behind the dug-out.
A sudden explosion. There’s a goal. The cry of joy of the small crowd of fans is greater than when Messi scores in a sold-out Nou Camp. The opposing team is dealing with this devastating blow with drooping shoulders. No one’s blaming anyone, they’re just defeated. And in the background, there’s this row of poplars.

The referee blows his whistle three times. Twenty-two football players saunter back to the dressing room, aching all over, their will broken: once again, it was a beautiful, well-spent Sunday.

Jan Mulder is a former Dutch professional football player, columnist, writer, actor and TV personality. He spent the major part of his active soccer career in Belgium, playing for Anderlecht in Brussels (1965-1972); from 1972 to 1975 he played for Ajax in the Netherlands.

Garage Van Melkenbeke’s / Jan Mulder

Het mooiste veld waarop ik heb gevoetbald is het Dudenpark van Union te Brussel. Aan de overzijde van de antieke houten hoofdtribune was er voor de toeschouwers een schuin oplopende sta-heuvel. Daarachter rees het bos op. Bomen, ’t liefst de zeer hoge, geven de wedstrijd drama. Natte sneeuw is ook welkom. Jammer genoeg liep er in het Dudenpark tijdens Union-Anderlecht geen paard achter de afrastering. In Vlaamse Velden, de slow television van Hans van der Meer die mij in deze tijden van Corona de schoonheid en de troost van het lagere amateurvoetbal schenkt, staat het paard achter het reclamebord van garage Van Melkenbeke. Hij volgt de wedstrijd een poosje, loopt dan ongeïnteresseerd door, houdt halt bij Vernailles juwelen en kijkt nog eens met een schuin oog naar wat op een aanval lijkt.

Het is zondagochtend. Ergens bij Aalst wordt een tackle ingezet. Met een langgerekt ‘aaauuuuwwwww’ stort het slachtoffer ter aarde. ‘Pappa! Pappa!’ – een kind. Zwaar getroffen ligt vader in de modder van het strafschopgebied, dat veel wegheeft van een slagveld in de Grote Oorlog. Ik geniet.

Het is bitter koud. Een lange, magere man in korte broek en een hagelwitte kniekous, lukt een elegant hakballetje. Je ziet hem denken: ‘De absolute topvorm zit eraan te komen, straks ga ik de buitenspelval open zetten.’

Het paard wendt het hoofd af. Achter de dug-out ligt inmiddels een schaap.
Een explosie, plotseling. Er is een goal gevallen. De jubel van de kleine schare supporters is groter dan die van een vol Nou Camp wanneer Messi scoort. De tegenpartij verwerkt de mokerslag met hangende schouders. Geen verwijten, gewoon verslagen. Met op de achtergrond die rij populieren.

De arbiter fluit drie keer. Tweeëntwintig voetballers slenteren naar het kleedhok, overal pijn en alle wilskracht gebroken: het was weer een prachtige, welbestede zondag.

Jan Mulder is een Nederlandse ex-voetballer, columnist, schrijver, acteur en televisiepersoonlijkheid. Het grootste deel van zijn professionele voetbalcarrière speelde hij in België voor het Brusselse Anderlecht (1965-1972), van 1972 tot 1975 In Nederland bij Ajax.

> Return to European Fields Unlocked overview

Authors


Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /domains/paradox.nl/DEFAULT/wp-content/themes/paradox/single-project.php on line 126

Hans van der Meer (b. 1955) studied photography at MTS in The Hague, followed by a residency at the Rijksakademie in Amsterdam. He is probably best known for his series on amateur football, Dutch Fields (1998) and European Fields (2006, published by Steidl/MACK). In 2009, Camera Austria hosted a retrospective of his work. Through photography, film and writing Van der Meer examines the world around him. For example, his images of amateur football are also an exploration of human nature within the landscape. In The Netherlands – Off the shelf (2012) he wryly observes the increasingly homogenous built environment of provincial Dutch towns. With his latest project, Time to Change Van der Meer shows us the remarkable world of dairy farming. Hans van der Meer is based in Amsterdam and teaches at the Royal Academy of Art in The Hague.

website

Platforms

Related projects